Voor een euro eten in Shanghai

[De Pers, 6 juni 2011]

In China is uitgaan eten. Zonder eten geen plezier. Vraag een Chinees die in het westen is geweest wat hem tegenviel en hij zegt zonder na te denken: ‘Het eten! Wat doen ze daar toch met hun eten?’ Een mooie vraag. Waarom is in ons menu vlees of vis altijd het centrale ingrediënt waaraan de rest zich moet aanpassen? Wat is dat voor hiërarchie? Gebraden ribeye met aardappelpuree en geroosterde bloemkool. Gebakken coquilles met risotto en asperges. Lamskoteletjes met rijst en gestoofde paprika.

Het is altijd vlees of vis en dan rijst, pasta of aardappelen en één soort groente.  Je krijgt een lap op je bord, waar je zelf in moet snijden. Groente verschijnt meestal kaal ter tafel, zonder een combinatie met iets anders, ui, knoflook, ei, gehakt, pepers. En alles moet op één bord. Hoe afgepast. Hoe vrij zijn dan de Chinezen! Eén maaltijd is bijvoorbeeld dit: Gefrituurde sardientjes, gebakken lotuswortel met gefermenteerde rijst, kip met cashewnoten en rode peper, spinazie met knoflook, dunne crêpes met gehakt en paprika, schelpjes in een hete saus, gemarineerd rundvlees met zwarte peper en ui, rijst, groene kool met flinterdunne reepjes spek.

Alles wordt in willekeurige volgorde en in gestaag tempo opgediend, en je begint meteen te eten. Het eten is altijd heet, want de kok heeft niet de kopzorg dat alles tegelijk warm geserveerd dient te worden. De tafel raakt langzaam vol met gerechten en geen nood als je er één niet lust: er zijn er nóg zes.

Wat kost zo’n maaltijd waar je met z’n vieren van eet in een restaurantje in Shanghai? Meer dan twintig tot dertig euro ben je met z’n allen meestal niet kwijt. Met vijf euro op zak kun je uitstekend lunchen. Een kom noedelsoep met groente en vlees kost je twee euro. En als je op straat eet, ben je voor een euro klaar (pannenkoekje, soepje, stokje met vlees of inktvis).

Gevolg: in Shanghai eten veel mensen geregeld buiten de deur. Van de kleinste eetstalletjes tot de duurdere restaurants: er is (vaste) klandizie. Zonder vaste klandizie geen eetcultuur. Wat zou Shanghai zijn zonder eten, zonder straatstalletjes, zonder al die duizenden restaurantjes?

[terug naar beginpagina]
[terug naar overzicht columns China]