Vadertje staat

[De Pers, 25 februari 2009]

Het wordt wel een beetje flauw als nu iedereen schoenen gaat gooien naar onwelgevallige sprekers. Afgelopen zondag gooiden drie mensen in Amsterdam schoenen naar de Israelische legerwoordvoerder Ron Edelheit. Bedenk iets nieuws, zou ik zeggen. De drie werden door de politie aangehouden op grond van verdenking van belediging. Intussen hangt de Iraakse schoengooier een gevangenisstraf van zeven jaar boven het hoofd voor belediging en agressie jegens een bevriend staatshoofd, ex-president Bush. Dat is andere koek.

Notabene een Chinese blogger schreef indertijd over dat incident in Bagdad: ‘Het heeft Amerika miljarden dollars en duizenden mensenlevens gekost om Irakezen het recht te geven schoenen te gooien. Het recht van Chinese mensen om schoenen te gooien moeten wij zelf nog verdienen.’

Hoe zit het intussen met de student die op de universiteit van Cambridge onlangs een schoen naar de Chinese premier Wen Jiabao gooide? Wel, dat bleek een uitstekende Duitse student te zijn, die dreigde van het gerenommeerde instituut afgegooid te worden, aldus de South China Morning Post, de Engelstalige ochtendkrant van Hong Kong. Toen Wen dit ter ore kwam, liet hij de leiding van Cambridge weten dat dat wat hem betreft niet hoefde. ‘Een jong mens moet een vergissing kunnen maken,’ zei Wen groothartig. Hij vond dat de student de kans moest krijgen zijn studie voort te zetten. Bovendien, meende Wen, kwam diens actie ongetwijfeld voort uit het gebrek aan kennis over China. Hij nodigde de student uit om een kijkje te komen nemen in zijn land, zodat hij met eigen ogen kon zien hoe goed het ging.

Toch fideel van Wen. Het typeert het vaderlijk-autoritaire leiderschap in China. Zolang je goed luistert naar vadertje staat, komt het allemaal goed. En je mag ook best een keer een fout maken, als je maar spijt betuigt en je snel weer in het stramien voegt. Ik denk nu even aan de Tibetaanse monnik die vlak na de rellen in Tibet, vorig jaar maart, in beeld kwam op het BBC nieuws.  Voor hij wegdook voor de camera riep hij iets in de trant van ‘wij mogen niks zeggen, luister niet naar de leugens!’ Onlangs mocht de BBC terugkomen naar dezelfde tempel. Dezelfde monnik kwam in beeld. ‘Alles is goedgekomen,’ zei hij met een uitgestreken gezicht, ‘We zijn heel blij dat het evenwicht is hersteld.’

Intussen zitten er nog steeds Tibetaanse monniken, studenten en scholieren gevangen. Sommigen hebben net als de monnik op de BBC alleen maar wat leuzen geroepen, maar hun vergissing wordt niet door de vingers gezien.

[terug naar beginpagina]
[terug naar overzicht columns China]