Een varken is geen kunst

[De Pers, 24 september 2008]

De Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye tatoeeert sinds 1997 elk jaar een paar levende varkens. Hij laat ze eerst verdoven en brengt dan de tatoeages aan. Hij begon met obligate plaatjes zoals kruisen, harten en doodshoofden en breidde vervolgens zijn afbeeldingen uit met Walt Disney-figuren, katholieke kitsch en met de logo’s van onder meer Louis Vuitton en Chanel.

Vier jaar geleden orienteerde Delvoye zich op China, waar hij in elk geval geen last zou hebben van dierenrechtenorganisaties zoals in Belgie. Delvoye wist wat hij wilde: een Art Farm. Met al die goedkope arbeid hoefde hij niet elk varken zelf te tatoeeren en kon hij de dieren ook goedkoop laten verzorgen. Hij kocht een boerderij net buiten Peking, stelde een farm-manager aan en nam vier vaste tatoeeerders in dienst plus personeel om de varkens te verzorgen, inclusief een professionele vliegenmepper. Het aantal getatoeeerde varkens liep gestaag op tot een stuk of vijftig.

Twee weken geleden zouden de getatoeeerde varkens naar Shanghai komen om deel te nemen aan ‘SHContemporary’, de grootste beurs voor hedendaagse kunst in Shanghai. Alles was al in kannen en kruiken. De galerie die Delvoye in China vertegenwoordigt, had een varkensstal laten bouwen op het plein voor de tentoonstellingshal en het wachten was alleen nog op de varkens zelf, die uit Peking overgevlogen zouden worden.

Maar ze kwamen niet.

De galerie kreeg een telefoontje van de beursorganisatie: de varkens mochten Shanghai niet in. De toestemming was ingetrokken, want varkens waren geen kunst. Op hetzelfde moment begon een groep arbeiders, afgeschermd door bewakers, de stal af te breken. Een andere groep liep alle stands af om de pagina met de varkens van Delvoye uit de beurscatalogus te scheuren.

‘Ik begrijp het niet,’ zuchtte galeriste Yu Tiantian teleurgesteld.

Wie de beslissing genomen had en waarom precies, wist ze niet. Het was niet het cultuurbureau (de censor). ‘Van hen kreeg ik een telefoontje. De ambtenaar zei: ik zou de varkens zelf heel graag zien, maar het mag niet.’ Haar mobieltje begon te rinkelen. Een minuut of tien sprak ze geagiteerd door de telefoon. Toen hing ze op en zei ze: ‘dat was een groep kunstliefhebbers uit Guangzhou. Ze stonden op het punt naar Shanghai te vliegen om de varkens te bekijken.’

[terug naar beginpagina]
[terug naar overzicht columns China]