Breng de vlag!

[De Pers, 9 april 2008]

Elke eerste maandag van de maand wordt op de school van mijn achtjarige dochter de vlag gehesen. Op het sportveld, aan alle kanten omsloten door torenflats, staan rode pylonen in horizontale rijen. Elke pyloon heeft een witte sticker met het nummer van de klas.

Kijk, daar komen de kinderen in blauwe trainingsbroek en wit t-shirt, het uniform van de school. In rijen van twee lopen ze het veld op. Eerst arriveren de klassen van de Chinese afdeling, ze lopen in het gelid en houden de armen keurig over elkaar. Elke klas stelt zich achter zijn eigen pyloon op. Dan volgen de kinderen van de internationale afdeling, vrijwel allemaal Aziatische kinderen, op een enkel blond en bruin koppie na. Zij lopen niet in het gelid, ze huppelen.

In tien minuten is het hele veld volgelopen met kinderen in uniform. Zeker duizend kinderen.

Uit het schoolgebouw komen nu scholieren met elk een trommel of trompet waaraan een rood vlaggetje met ster en fakkel bungelt. Ze stellen zich op rondom het schoolbordes.

De Chinese onderdirectrice verschijnt op het bordes. Ze heeft een microfoon in haar hand en roept een paar afgemeten zinnen. Het jongetje naast haar vertaalt streng: ‘Nu beginnen we met de ceremonie! Breng de vlag!’

Een witbehandschoende jongen verschijnt uit de schaduw van het bordes, de opgevouwen vlag in zijn handen. Alsof hij een kwetsbare taart vasthoudt, loopt hij het bordes af. De trompetten schallen, de trommels roffelen. Met stijve benen loopt hij richting vlaggenmast, op de voet gevolgd door de muzikanten.

Bij de vlaggenmast staan drie scholieren met rode sjerp klaar. De een haakt de vlag vast, een ander begint te hijsen. De slappe rode vlag stijgt langzaam op. Duizend kinderen kijken omhoog. De vlag vangt wind en begint te wapperen tegen het decor van torenflats. De scholieren met sjerp salueren.

Door de microfoon klinkt: ‘Nu zingen we het volkslied!’

De Chinese kinderen zingen luidkeels mee.

De andere kinderen zuchten. Het is nog niet klaar. Nu komt er een lange, nationalistische toespraak van de onderdirectrice die zin voor zin wordt vertaald en die geen kind begrijpt.

[terug naar beginpagina]
[terug naar overzicht columns China]