Belgen en Chinezen smurfen in Sjanghai

De wereldtentoonsteling in Shanghai, de grootste en duurste ooit, heeft de deuren geopend

[De Standaard, 3 mei 2010]

Shanghai

Voor de Brusselse frituur Chez Leon kronkelt een lange rij opgetogen wachtenden. ‘De frieten hier zijn veel beter dan bij KFC. Die zijn dun en slap, deze zijn lekker stevig,’ zegt Wu Ying, een jonge Shanghainese die op het gezellig drukke voorpleintje van het Belgische paviljoen een zak friet verorbert. ‘Het is wel vet, maar ja, je eet het niet iedere dag.’

Voor veel Chinezen is het de eerste keer. Een meneer probeert een lange friet op z’n Chinees naar binnen te werken: hij neemt ‘n uiteinde tussen de lippen en zuigt de friet naar binnen, gelijk een dikke noedel. Het lukt niet helemaal – hij moet er zelf om lachen.

De Wereldtentoonstelling 2010 opende dit weekeinde haar poorten in Shanghai, en het Belgische paviljoen was zaterdag meteen populair. Niet alleen dankzij de frieten van Leon, een wafelkraam en een bierbar die grote plastic bekers Hoegaarden en Stella Artois tapte. In de lange rijen voor het paviljoen zelf (de gemiddelde wachttijd fluctueerde van een half uur tot een uur) bleken de meeste bezoekers een duidelijk doel voor ogen te hebben.

‘Chocolade,’ zegt een jonge Shanghainese die in Londen studeerde en Belgie al een keer bezocht. Ze is met haar moeder en aanhang gekomen. ‘Ik ben dol op chocolade, en die uit Belgie is heel goed.’ Andere wachtenden noemen de diamanten. In de Chinese media is de afgelopen weken duidelijk de boodschap doorgekomen dat er voor miljoenen euro’s aan echte, bijzondere diamanten liggen bij de Belgen. Dat willen Chinezen graag eens met eigen ogen zien.

Als het gedaan is, willen alle vrouwen onder de dertig even op de foto met een smurf, het creatuur dat dankzij tekenfilms op de Chinese staats-tv een aanzienlijke populariteit heeft verworven. ‘Blauw sprookjeselfje’, wordt het mannetje in China liefkozend genoemd.

Het Belgisch-Europees paviljoen zelf heeft een klassieke benadering gekozen.Van buiten een nogal sfeerloze aluminium doos ter grootte van een forse sporthal, van binnen een tentoonstelling van de zaken die de natie en Europa graag aan China laten zien: Brussel als Europese hoofdstad, een portrettengalerij van bekende Belgen – van Koning Albert II tot Rubens en Eddie Merckx –, technologische en groene innovaties, en de economische verworvenheden van een Europa zonder grenzen: de euro, het Schengen-paspoort.

Je ziet de bezoekers er vluchtig langs lopen, op weg naar de stands waar ze eigenlijk voor komen; maar bij de ‘chocoladefabriek’, zoals de bescheiden werkplaats van enkele chocolatiers in de Chinese media is omschreven, wacht teleurstelling. Er wordt maar weinig chocolade gemaakt de eerste dag. ‘Het is de schuld van de Chinese bureaucratie,’ moppert een chocolatier van Godiva mismoedig. ‘Sommige van onze chocolatiers hebben nog steeds geen accreditatie gekregen van de gemeente Shanghai. En hier in de werkplaats is geen stromend water, dat is lastig schoonmaken.’

De prestigieuze uitstalling van de diamantsector, inclusief een demonstratie van het slijpproces, is op het nippertje in orde gekomen. ‘We hebben hier de laatste dagen praktisch dag en nacht moeten doorwerken’, zegt een Vlaamse specialist. Hij verbaasde zich over het gebrek aan hulp van de Chinese autoriteiten. ‘Men is totaal niet flexibel. Als er iets bij de douane ligt en je hebt ze hard nodig, dan gebeurt er niets. Wij hebben onze regels en daar hebt u zich aan te houden, kregen we te horen.’

De Wereldtentoonstelling, die tot 1 november doorloopt, trok dit eerste weekend meteen massale belangstelling. Vooral bij de Europese paviljoens, bij Japan, de VS en Brazilie waren de wachttijden soms uren. Het Chinese paviljoen, dat met zijn donkerrode tempel-structuur hoog boven alle andere uittorent, wordt veruit het best bezocht.

Shanghai hoopt de komende maanden wel een miljoen buitenlandse Expobezoekers te kunnen verwelkomen. Met het oog daarop heeft het Comite voor Beschavingsopbouw van de gemeente een speciale etiquettegids opgesteld. Het boekje bevat korte typeringen van de volksaard in diverse landen plus tips hoe Chinezen hiermee diplomatiek dienen om te gaan. Zo zijn er adviezen als ‘vermijd de koninklijke familie als onderwerp van gesprek met Britten’ en ‘bekritiseer Spanjaarden niet over het stierenvechten.’ Het advies voor omgang met Belgen? ‘Belgen zijn beleefd, goedgekleed en vol charmante humor. Begin niet over politiek of religie. Sport en cultuur zijn prima gespreksonderwerpen’.

[terug naar beginpagina]
[terug naar overzicht publicaties China]