In Nederland

AICHA
[De Stemming, L1-radio, 23 november 2014]

Soms lijken landelijke problemen in Limburg ver weg. De discussie over Zwarte Piet is Hollands gezeur, radicalisering van moslimjongeren echte Randstadproblematiek. Hoe hardhandig werden we deze week uit die droom geholpen.

‘Limburg blieft geen andere Piet,’ kopte De Limburger afgelopen maandag. Limburgse organisaties die zich met Sinterklaas bezighouden moesten er niet aan denken om gekleurde Pieten in te zetten en konden ook niet op financiële ondersteuning van bedrijven rekenen als ze dat wel zouden doen. Het Kasteel van de Sint in Limbricht kreeg telefoontjes van ouders die wilden weten of de Pieten ook echt zwart zouden zijn.

Eensgezindheid in Limburg dus? Niet helemaal. In Maastricht roerde zich voorzichtig de Pieten Actiegroep. Geen confrontaties tijdens de intocht, geen spandoeken, alleen een website en een Facebook-pagina met daarop aangekondigde debatten over het onderwerp. Een tip voor het debat: bekijk het eens van buiten. Het zwartgeschilderde gezicht, the black face, is internationaal gezien niet meer acceptabel. We lopen in deze kwestie domweg achter. Vraag een willekeurige Amerikaan of Brit maar eens wat-ie van Zwarte Piet denkt. Hij gelooft gewoon niet dat dit bestaat in het Nederland van koffieshops en homohuwelijk. En Zwarte Piet is nog maar het begin, ben ik bang. Denkt u dat Sinterklaas blank blijft in een wereld waarin het merendeel van de katholieken inmiddels gekleurd is? The times, they are a changin’. Ook in Limburg.

Aicha, onze jihadbruid uit Maastricht, haalde afgelopen week dagelijks het BBC-nieuws. Het 19-jarige Limburgse meisje bekeerde zich tot de islam en reisde in februari haar liefde achterna om in Syrie met hem te kunnen trouwen. Maandenlang werd er niets van haar vernomen, maar ineens was er de noodkreet van Aicha: ze wilde terug.

Wat bezielde haar? En wat bezielde de eveneens 19-jarige Sultan Berzel uit Maastricht die waarschijnlijk bij een explosie in Bagdad om het leven is gekomen? De leeftijd van deze twee mensen is belangrijk: wat zoeken jongeren, nog nauwelijks van de middelbare school, opgegroeid in het welvarende, veilige Nederland, het land waarvan minister Asscher ooit zei dat je een lot uit de loterij hebt getrokken als je er geboren bent? Waarom is het voor sommige jongeren geen lot uit de loterij?

Deze hoogstactuele vragen kwamen afgelopen dinsdag aan de orde in een bomvolle Dominikanerkerk in Maastricht. Boekhandel Dominicanen was de locatie van het debat over The Rise of the Islamic State en ze was afgeladen met internationale studenten.
Een viertal deskundigen, uit Turkije, Libanon en Nederland, probeerden antwoorden te formuleren op de vraag hoe de opmars van IS te stoppen. Zoals: de ‘kill them all’ benadering, het idee dat je IS kunt verslaan via militaire middelen alleen, is een mythe. Er is duidelijk sprake van youth involvement, een uitgesproken deelname van moslimjongeren uit de hele wereld. Dat kun je niet wegbombarderen.

Elke westerse jihadi heeft een eigen verhaal, zo werd gaandeweg duidelijk. Laagopgeleid, hoogopleid, onvrede, gemis aan identiteit of simpelweg gierende jongenshormonen en het jeugdige verlangen naar een ander, grootser, eervoller leven. Criminaliteit en radicalisering liggen dicht bij elkaar. Maar intellectuele verdwazing en radicalisering ook. Laten we niet vergeten dat in Nederland nog lang nadat de wandaden van Stalin en Mao bekend waren, intellectuelen dweepten met het communisme. The times, the are a changin’.

[luister hier naar de column in de radiouitzending De Stemming]

Je kunt niet reageren.