Het is zo winter

De Limburger, 25 augustus 2022

Nu is het nog zomer. Misschien de laatste heel warme dagen in Limburg. Maar de donkere wolken zijn voelbaar: straks komt de winter. Als een rollende sneeuwbal groeit het aantal mensen dat de gasrekening ziet verdubbelen, of erger. Verdubbelen! Ik snap dat dat mensen die veertig keer zoveel verdienen als hun werknemers geen angst aanjaagt. Alleen het voltanken van het luxejacht doet een beetje pijn.

De gierzwaluwen zijn al een maand geleden vertrokken. Op een dag word je wakker en zijn ze weg. Je hoort ze niet meer schreeuwen. Je ziet de schitterende duikvluchten niet meer, ze jagen elkaar niet meer na. Stilte. Nog steeds is het een mysterie waarom ze dat doen: vanuit Afrika naar hier trekken, hier paren en broeden, de jongen groot maken en dan terugvliegen, duizenden kilometers terugvliegen. Waarom?

Pak een krant en hij schreeuwt je toe: het wordt een zware winter in Nederland, in Europa. Maar Europa heeft een troef in handen: als we er deze winter zonder kleerscheuren vanaf komen is Poetin zijn machtigste wapen, gas, uit handen geslagen. Als.Dat is de opdracht van de huidige regering, ervoor zorgen dat we de komende winter doorkomen met z’n allen. Maar ik zie geen urgentie, geen zichtbaarheid. Je zou willen schreeuwen: laat je zien en horen! Straal uit dat het een kolossale opdracht is! Dat je met man en macht gezamenlijk aan het werk bent. Dat je ziet dat een omvangrijk deel van de bevolking om hulp roept: we zakken door het ijs, we werken, we hebben gewoon banen, maar we kunnen de rekeningen niet meer betalen.

Nog zitten de terrassen vol. In Maastricht gaat het Preuvenemint open. Festivals gaan van start. De muziek speelt, het geld rolt, opgespaard geld uit de coronatijd. Mensen lieten hun huis verbouwen, een uitbouw, een dakkapel, gingen weer op vakantie.Maar wie geen geld heeft, die zie je niet op het terras, bij het festival. En straks, in de winter, komt er een vreemde recessie. Een recessie zonder werkeloosheid. Hoe kan het dat er geschreeuwd wordt om arbeid maar dat de lonen niet stijgen? Hoe kan het dat de verschillen in energierekeningen zo enorm zijn? Ja, er zijn leveranciers met energiecontracten, maar de markt valt toch zeker te beteugelen? Een maximumprijs, een ‘bofbelasting’ die ervoor zorgt dat de grote bedrijven die nu exorbitante winsten boeken meer belasting betalen en waaruit minima dan gecompenseerd kunnen worden. En kan de vennootschapsbelasting ook eindelijk weer flink omhoog voor de grote bedrijven?

Kabinet, geef speciale persconferenties net als tijdens de coronacrisis. Leg uit er allemaal tegelijk speelt, wat de mogelijkheden zijn, wat er gedaan kan worden. Verduidelijk, gooi de kaarten op tafel, neem de bevolking mee in de complexiteit. Doe geen simpele beloften, biedt het hoofd aan stokers en lafaards. Geef inzicht. Wat komt er elke dag ter tafel? Wat doen de landen om ons heen? Heel Europa zit met vergelijkbare problemen. Hoe pakken zij het aan? Wat kunnen we ervan leren?

Maar nu iets anders. De egels. De herfst komt eraan maar het is te droog. De egels drogen uit en vinden te weinig eten door het gebrek aan insecten. In Born worden ze gelukkig opgevangen, door vrijwilligers van de egelopvang. Is dat niet mooi? Maar waarom noem ik dat? Hebben we niet iets anders aan ons hoofd? Ja. Maar als ik om me heen kijk dan zie ik hoe liefde voor dieren mensen op de been houdt. Op een brug zag ik een oude man die duiven liet eten uit zijn hand. We kunnen de egels laten verdrogen. Maar wat een voorbeeld, die toewijding bij de egelopvang.

Je kunt niet reageren.