Laten we hem Tofkap noemen

De Limburger, 11 maart 2022

This is Putin’s war, dit is Poetins oorlog. De zin echoot over de wereld: de oorlog van één gek – hoe is het mogelijk, zoveel leed veroorzaakt door één man. Een fanaat, afgesloten van elk emotioneel contact volgens de kenners. Vooral sinds corona – doodsbang om onverwachts het loodje te leggen, ja, voordat hij zijn grand project heeft voltooid: eerherstel voor Rusland.

Voor de man in Moskou is Oekraïne geen land, maar deel van het Russische rijk en moet het voor eens en altijd terugkeren in de moederschoot. Het is nu of nooit – hij wordt dit jaar zeventig. Maar waarom toch? Waarom is het zo belangrijk voor de man? Oké, hij wil zich nog één keer waarmaken, voordat hij straks van het podium valt. Dus hij volgt, excuser le mot, zijn pik: geef me dat land terug, of anders pak ik het terug. Simpele ziel. Of is er meer?

Er kwam iets interessants ter sprake in de tv-show M deze week, waarin een filmpje van een Russische kerkvader werd getoond. Die zei: ‘De wereld van zogenaamde vrijheden, weet u wat dat is? De gaypride! De machthebbers daar eisen het houden van een gaypride als een bewijs van loyaliteit.’ De Russische inval verklaard vanuit een angst voor anderen, voor mannen en vrouwen die niet aan het plaatje voldoen van de masculiene alfaman en zijn zorgzame, liefdevolle echtgenote.

Een cultuuroorlog, niet uitgevochten met woorden, maar met wapens, over de rug van duizenden verwoeste levens. Maar dat boeit niet in het Kremlin, want stel je voor: straks wordt de Oost-Europese cultuur verzwakt door mietjes en manwijven! Zo’n cultuur kunnen we niet hebben naast de deur, bij ons broedervolk. De decadente vrijheidsdrang van die zwakkelingen in Kiev die een gaypride willen houden moeten we afkappen.

En kijk, daar steekt Thierry Baudet zijn hoofd om de hoek: Poetin als de geliefde leider van het geloof in conservatieve, traditionele waarden die in het westen verloren gaan door de wakkere krachten van allerlei groeperingen die hun rechten opeisen: vrouwen, mensen van kleur, van andere seksuele geaardheden, andere religies. Maar er is nieuws voor Poetin en Baudet: de tegenstand van de Oekraïners is veel en veel groter dan verwacht. Het verlangen om de eigen koers te bepalen, om zich niet te laten zeggen wat ze wel en niet mogen, om onafhankelijk te zijn, is zo groot dat ze er massaal voor willen vechten. Dat moet ongetwijfeld de grootste schok zijn voor de bezetene in zijn Russische paleis: het broedervolk wil écht liever bij het Westen horen. En dat naast de deur! Wat een schrikbeeld moet dat zijn: een liberaal, democratisch Oekraïne, een voorbeeld voor Russische jongeren, voor de oppositie…

En intussen is er, op een paar landen na, vrijwel niemand in de wereld die pruimt wat er gebeurt. Poetin is aardig op weg totaal gecanceld te worden. De dagelijks groeiende economische sancties treffen de Russische economie harder dan hij voor mogelijk had gehouden. En daar komt bij: niet alleen regeringen, ook bedrijven, organisaties, activisten en individuen zijn bezig met een aanval op de man in het Kremlin en zijn achterban. Laten we onze blik afwenden van de zeloot in het Kremlin. Hier, in het decadente Westen kunnen we dankzij onze onafhankelijke pers oog hebben voor mensen in ijskoude schuilkelders zonder eten of water. Voor ouders in paniek, die maar één gedachte hebben: hoe brengen we onze kinderen in veiligheid. Laten we de man dat wereldpodium niet langer gunnen, zijn naam niet langer uitspreken. Laten we hem van nu af aan Tofkap noemen – The One Formerly Known As Putin.

Je kunt niet reageren.