Witte wereld

De Limburger, 12 februari 2021

Afgelopen zondag staarde ik net zo lang naar de buienradar totdat ik het pak sneeuw ook in Maastricht zag vallen. Ik nam verwachtingsvol de hond mee naar buiten, maar het regende nog steeds. Witte wereld, het verlangen naar tabula rasa: het onbeschreven blad, helemaal opnieuw kunnen beginnen. Al het gedoe van tafel kunnen vegen: de discussies over wel of niet versoepelen van de maatregelen en de gevolgen daarvan. Het ene kamp: een hele maatschappij wordt ontwricht doordat een klein aantal mensen de gezondheidszorg overbezet houdt. De furieuze verontwaardiging van het andere kamp: een bevolkingsgroep (ouderen en zwakkeren) wordt zomaar afgeschreven. Maar zijn het wel zulke uitersten?

De meeste mensen die overlijden zijn ouderen die vaak niet eens het ziekenhuis halen, en al helemaal niet de IC. De ‘iets meer overlijdens’ waarvan ‘versoepelaars’ spreken – ‘je hoeft toch niet iedereen toe te laten op de IC? De helft overlijdt toch!’ – is al een feit. Met ouderen en hun families worden gesprekken gevoerd: heeft het nog wel zin? Door die tussenstap hebben we in Nederland geen toestanden gehad zoals in Italië, waar élke zieke oudere in het ziekenhuis werd opgenomen.

Intussen wordt ook vaak vergeten dat het relatief stabiele aantal corona patiënten dat nu in het ziekenhuis ligt het gevolg is van de maatregelen. Maar stel dat je zegt: laten we het aantal bedden voor corona-patienten beperken, bijvoorbeeld maximaal 1500 bedden, waarvan maximaal 400 IC bedden. Ga je dan tegen patient 1501 zeggen: sorry, we stoppen ermee? Zeg je dan bijvoorbeeld tegen ernstig zieke mannen van in de zestig: had u maar wat gezonder moeten leven?

Mij viel een bijna vileine instemming op met een artikel in De Limburger waarin artsen zich kritisch uitlieten over het feit dat alle coronabestrijding gericht is op medicijnen: behandeling in het ziekenhuis en vaccinatie. ‘Eindelijk! Het eerste goede artikel over wat we zelf kunnen doen voor een goede afweer in plaats van wachten als lammetjes totdat we aan de beurt zijn voor een vaccin,’ schreef een lezer. ‘Zelf schuld’ floot er zachtjes in door.

Witte wereld. Uiteindelijk landde die in Maastricht op maandag bij het vallen van de avond. Het was een dun laagje. Maar het volstond: mijn straat was wit. ’s Middags luisterde ik naar een interview met een aartsvader in de virologie, Jaap Goudsmit. Hij schreef het boek Vrij van corona. Deze pandemie is een stresstest, zei hij, en de overheid heeft grandioos gefaald. Geen wonder dat mensen wantrouwend worden bij een zwalkend beleid als dit.

Zijn voorstel: versoepel de maatregelen door zo snel mogelijk alle 60plussers en kwetsbaren in te enten. Stop met voorrang voor welke andere groep dan ook. Zodra de 60plussers hun tweede prik hebben gehad (of één prik van het Janssen vaccin) kun je alles opengooien. Mensen onder de zestig kunnen immers wel ziek worden, maar belanden zelden in het ziekenhuis. Neem dat risico.

Neem vervolgens vanaf 1 september het coronavaccin mee in de jaarlijkse griepvaccinatie. Creëer een vaccinatieprogramma voor zestigplussers, met vaccinnaties tegen griep, pneumokokken, gordelroos, kinkhoest én corona. Want het virus is here to stay, we moeten ermee leven.

En tenslotte: maak een deltaplan voor ziektepreventie met een behoorlijk budget, want ongezonde mensen belanden het eerst op de IC en de risicofactoren voor corona zijn dezelfde als voor hart- en vaatziekten. En dan gaat het echt niet alleen om laagopgeleide mensen die veel en slecht eten. Het is ‘hartstikke moeilijk’ om gezond te leven, zegt Goudsmit, die er zelf ‘graag een paar kilo van af zou willen’. Met zo’n plan, zegt hij, kunnen we snel versoepelen en zijn we in september vrij.

 

 

 

Je kunt niet reageren.