Een snipper hoop

De Limburger, 26 juni 2020

Snippers vooruitzicht worden mij toegeworpen, glimpjes toekomst. De premier van Nieuw-Zeeland die afscheid wil nemen van het bbp -bruto binnenlands product- als graadmeter van het succes van een samenleving. Die zegt: ‘Economische groei die vergezeld gaat van sociale achteruitgang is geen succes. Het is een mislukking.’ De nieuwe lijsttrekker van D66 die in een brief aan haar leden schrijft: ‘Voor mij is politiek durven. Overtuigen. Niet schuilen achter draagvlak, maar het zelf creëren. Niet schreeuwen, maar luisteren.’

De kandidaat-lijsttrekker van het CDA die per se geïnterviewd wil worden in Zwolle, niet in de Randstad, die zegt: ‘Nederland is groter dan de Randstad, dat is wat ik ermee wil laten zien (…) Het gaat mij om al die mensen in Nederland die kijken naar Haagse discussies en zich afvragen: gaat dit over ons?’ De Spaanse minister van Buitenlandse Zaken die in de EU-crisistop zegt: ‘We zijn al te vaak in de val van extreemrechts getrapt. Het anti-Europese discours van xenofoben en nationalisten moet je juist niet beantwoorden door zelf ook Europa in twijfel te gaan trekken.’

Ach, zucht u nu, politici. Woorden, woorden, woorden. Nog maar een snipper dan. Een zwarte strafrechtadvocaat, de ochtend na de uitzending met Johan Derksen, die op de radio zegt: ‘Laat ik één ding zeggen over Johan. Ik heb het idee dat hij erover nadenkt. Ik dank iedereen dat ze er zaten, dat ze het gesprek zijn aangegaan, dus ook Johan. Want hij zat er wel. Het is zijn programma.’

Snippers perspectief, vleugjes toekomst zijn dit voor mij. Wat deze uitspraken met elkaar gemeen hebben: ze dammen polarisering in en zijn naar buiten gericht, niet naar binnen. En mag ik het zeggen – of zijn er dan mensen die graag honend in lachen uitbarsten? Nou, ga gerust je gang -, het zijn allemaal uitspraken van vrouwen. In volgorde van opkomst: Jacinda Ardern, Sigrid Kaag, Mona Keijser, Arancha Gonzalez Laya en Natacha Harlequin. Om het over die laatste nog even te hebben: hoe groots is het als je in plaats van je boosheid breeduit te ventileren – zoals oud-voetballer Dries Boussatta deed – gewoon eens een paar vragen stelt aan de man om wie het allemaal draait?

Zoals: ‘Johan, wat was eigenlijk je intentie?’ En: ‘Johan, mag ik vragen: kun je het opbrengen om empathie op te brengen?’ Dat het hoofdpersonage daarop antwoordde ‘ik heb geen idee, ik vind dat ik me heel tolerant gedraag’- daar liet Harlequin zich niet door uit het veld slaan. Ze vertelde hem dat zij zich soms zelf ook niet bewust is van kwetsende uitspraken, om het af te sluiten met: ‘Niemand vraagt van jou dat je jezelf niet mag zijn, maar wel om medeleven te tonen.’

Hoeveel beschaving kun je meebrengen naar Veronica. Johan pruttelde nog na, maar de pijp leek leeg. Hopelijk realiseerde hij zich dat Harlequin zijn programma aan het redden was. Het was namelijk een aflevering zonder reclameblok – de adverteerders hadden zich teruggetrokken na de racistische, aanstootgevende uitspraken van Johan Derksen. En zonder reclame-inkomsten kunnen de jongens het programma wel op hun buik schrijven. Meneer De Mol is geen filantroop.

Wat de mannen van Veronica Inside doen, is munitie in handen geven van hen die bang zijn dat de wereld verandert. Maar nu is er een snipper hoop. Dat alle mannen die zich met Johan identificeren een beetje aan het wankelen zijn geraakt, net als Johan een beetje van hun apropos zijn, zich heel even realiseren: misschien gaat het niet om mij. Een vleugje perspectief: gun jezelf wat verbeelding, wat vrijheid. Er zijn meer variaties, meer scenario’s in het leven, terwijl je gewoon jezelf kunt blijven.

 

 

 

Je kunt niet reageren.