China-delegaties: ogen dicht

De Limburger, 1 november 2019

COLUMN – Beste Limburgse deelnemers van China-delegaties,

Het kan jullie niet ontgaan zijn dat er al enige tijd onrust is in Hongkong. Die stad, ooit een kolonie van het Britse rijk, is alweer meer dan twintig jaar geleden teruggegeven aan het Chinese moederland. Limburg probeert goede banden op te bouwen met China. Van de provincie tot Brightlands, van Maastricht via Weert tot Valkenburg: overal zoeken bestuurders hun heil in het Verre Oosten. Het zou daarom goed zijn als jullie, de eerstvolgende keer dat je daar thee drinkt en zaken doet, je stem eens duidelijk laat horen.

China’s hoogste vertegenwoordiger in Hongkong, Xie Feng, dringt daar namelijk op aan. Het ‘virus van straatgeweld’ in Hongkong, zegt hij, is dodelijker dan het SARS-virus dat de wereld in zijn greep hield in 2003. ‘Van Spanje tot Groot-Brittannië en Chili zijn demonstranten bezig Hongkong te kopiëren’, zei Xie. ‘Dit straatgeweld is als een doos van Pandora. Als die wordt geopend, dan wordt de menselijke beschaving in het verderf gestort. Geen land zal gespaard blijven.’

De Chinese topdiplomaat roept daarom de internationale gemeenschap op om niet stil te blijven. Help ons, zegt hij namens Peking, om de stabiliteit en de bloei van Hongkong te behouden! Begrijpelijk. Ik ben op dit moment zelf in Hongkong en wat zich hier afspeelt is geen grap. Afgelopen zaterdag bevond ik me middenin de onrust. Het speelde zich af in Salisbury Garden, in een omgeving van musea en internationale hotels als Sheraton en The Peninsula. Er werd een protest­bijeenkomst gehouden om de Hongkongse pers een hart onder de riem te steken. Maar wat een toestand!

Ten eerste hadden de demonstranten geen vergunning. Dan vraag je om moeilijkheden. Ten tweede werd er een lied gezongen dat een affront is voor China: Glory to Hong Kong, een eigen protestvolkslied van radicalen die China’s president Xi voor een nazi uitmaken! De meeste rebellen zijn in het zwart geklede twintigers die je werkelijk angst inboezemen. Maar ook tieners laten zich meeslepen, en zelfs ouders met kinderen en senioren. Ik zag een moeder en dochter, elk met een verboden mondkapje om, die een poster omhoog hielden met de woorden: ‘Never give up. Free Hong Kong!

Hoezo ‘free’? De Hongkongers mogen de Communistische Partij danken dat ze bij het grote China mogen horen, het land dat straks de baas is in de wereld. Geen wonder dus dat de politie massaal werd ingezet. Troepen in zwart en legergroen, en goed uitgerust, wapenstokken, schilden, shotguns met rubberkogels, pepperspray, traangasgranaten en dienstpistolen. Ze trokken, nog voordat het protest begonnen was, op naar het ondankbare volk dat z’n rebellenliederen zong. De dienders werden daar uitgescholden voor criminelen en gangsters – logisch dat ze hardhandig optraden. Een oudere vrouw kreeg klappen, een journalist kreeg pepperspray in zijn ogen.

Waar gehakt wordt vallen spaanders. Een jonge vrouw waarschuwde me. De politie had de zwarte vlag gehesen, er kon elk moment traangas worden afgevuurd. Maar wegkomen van het plein voor het Museum of Art bleek nog niet eenvoudig. De politie was werkelijk overal, op elke straathoek en bij elk metrostation in de buurt stond een peloton.

Daags erna liet de leiding in Hongkong weten dat ze de demonstranten steeds harder zal aanpakken. De onrust heeft nu lang genoeg geduurd. De Chinese staat verdient nu alle steun in zijn taaie strijd tegen radicalen die de handel tussen oost en west op het spel zetten. Laat jullie dus horen, ook uit Limburg, ook uit Maastricht, Weert en Valkenburg. Moge duizend bloemen bloeien!

PS. Mochten jullie naar Hongkong gaan, trek dan wat vrolijke kleren aan. In stemmig zwart riskeer je molestatie.

Je kunt niet reageren.