Distressed

De Limburger, 18 oktober 2018

Distressed is een woord dat de kledingbranche gebruikt om een verhaal te vertellen. Het dragen van distressed jeans – een versleten, gescheurde spijkerbroek – biedt de consument een stijl: stoer, edgy, van de straat. Niet alleen jongeren lopen erin, ook ambtenaren en ceo’s in hun vrije tijd. De versleten spijkerbroek gaat ver terug. In de jaren zeventig was ik zelf bezig mijn spijkerbroek valer te maken met schuurpaper. Iggy Pop, de godfather of punk, ultieme vertegenwoordiger van verzet tegen alles, beklom het podium in jeans met gescheurd kruis, balls and all.

Met de gescheurde spijkerbroek worden inmiddels kapitalen verdiend door grootbedrijven in de kledingindustrie. Van Zara tot Dolce & Gabbana – distressed jeans vertellen het verhaal van klanten die door ‘distressed detailing’ een gepersonaliseerde spijkerbroek verwerven die hun individualiteit benadrukt. Wie had het ooit gedacht, Iggy Pop als modemerk: Iggy Skinny is inmiddels de naam van een broek, geïnspireerd op de jeans die hij droeg op de cover van zijn album The Idiot.

Die geïndividualiseerde scheuren die verkocht worden, zijn het werk van talloze jonge meisjes en jongens in voornamelijk Aziatische landen. Met gevaarlijke en vervuilende technieken scheppen ze de illusie van slijtage – lang geleden was versleten kleding een teken van hard werken en armoede. Hoe ironisch. Arbeiders in een hoop lagelonenlanden maken slopende uren en verdienen nog steeds een habbekrats. Langzamerhand is iedereen wel doordrongen van de enorme misstanden. Maar bij de grote kledingbedrijven heerst een oorverdovend gebrek aan transparantie.

Tijd voor rumoer, vindt een groepje studenten van de opleiding Interdisciplinary Arts in Maastricht. Onder de noemer ‘Distressed! How Dirty Are Your Clothes?’ vragen ze aandacht voor de destructieve kledingindustrie en de rol van de consument hierin. Ze raapten kleren op die ze langs de oevers van de Maas vonden en volgden het spoor terug naar hoe deze ooit gemaakt werden, naar de industrie: hoe is het mogelijk, vroegen ze zich af, dat kleren die met zoveel vervuiling en uitbuiting zijn gemaakt, zo achteloos worden weggegooid?

Van de opgeviste kledingstukken naaiden de kunststudenten zelf nieuwe kleding en hingen die in hun pop-up zaak Distressed in het centrum van Maastricht, pal naast fast fashion kledingzaak Zara. Rokken, broeken, een cocktailjurkje – gebleekt, versleten, gescheurd, distressed door de natuur. Denk na voordat je snelle kleding koopt die je daarna weer even snel dumpt, is wat de studenten de bezoekers op het hart drukken. In hun begeleidende magazine kun je lezen over hoe schandalig bijvoorbeeld Inditex, het miljardenconcern waartoe ook Zara behoort, omgaat met haar werknemers, en hoe hele dorpen in China en India vergiftigd worden door de lozing van kledingchemicaliën.

Distressed is een woord dat studenten gebruiken om een verhaal te vertellen. Het dragen van snelle kleding is een statement: je loopt in kleren die stinken, van de giftige chemicaliën en het nachtzweet van de overwerkte arbeider. Het is een urgent verhaal – distressed zijn ze – het Engelse woord drukt het uit: van streek, ontredderd, verontrust, geschokt. Tijd dus, voor een campagne a la Wakker Dier, maar dan voor de kledingindustrie. Een campagne die de industrie opschudt en de consument wakker kust.

Misschien kan iemand die geld teveel heeft (er zijn in Nederland weer miljonairs bijgekomen) zorgen dat Distressed! een campagne wordt. Misschien kan de Provincie, die het project ondersteunde, een tandje bij zetten? Misschien is Tom Dumoulin bereid om een uniek Distressed shirt – versleten en gebleekt in de Maas, ontworpen door studenten uit Maastricht -te dragen tijdens de volgende Ridderronde? Dat zou nog eens regio-branding zijn. Niet alleen een grote wielrenner komt uit Limburg, maar ook een kritische club die de destructieve kledingindustrie ter verantwoording roept.

 

 

 

Je kunt niet reageren.