Vrouwen in de lift

De Limburger, 4 oktober 2018

Afgelopen week stuitte ik op diverse verhalen waar ik erg vrolijk van werd. In Washington zetten twee vrouwen hun voet tussen de liftdeur en dwongen zo de Amerikaanse senator Jeff Flake naar hen te luisteren. Flake had nét bekendgemaakt dat hij vóór kandidaat-opperrechter Brett Kavanaugh zou stemmen. De vrouwen hielden de liftdeur tegen en deden hun verhaal – over het misbruik dat henzelf was overkomen. De senator wierp wanhopige blikken op de liftknoppen in de hoop dat de deur snel zou sluiten en keek weg. ‘Kijk me aan!,’ beval een van de twee, ‘ga je me zeggen dat wat mij is overkomen er niet toe doet? Dat wat al deze vrouwen is overkomen onbelangrijk is?’

Het was een ijzersterke zet, die voortkwam uit pure emotie. Emotie die ertoe doet: of Kavanaugh nu schuldig is of niet, het minste dat je als regering kan doen is een onderzoek instellen. Dat is wat Flake even later besloot: hij vroeg om uitstel van de benoeming van Kavanaugh, zodat de beschuldigingen van seksueel misbruik kunnen worden onderzocht. De voet tussen de deur als beeld van de volharding en urgentie van twee gewone Amerikaanse vrouwen – dat stemt optimistisch. De liftvrouwen, een geuzennaam inmiddels, laten zich niet wegduwen, en gaan nog een stap verder, ze zeggen: je mag niet wegkijken, je bent medeverantwoordelijk voor wat er gebeurt.

In Limburg zit een man die dat lijkt te begrijpen – dat je als man medeverantwoordelijk bent voor de bedreigingen en kansen van vrouwen: Feike Sijbesma, de baas van DSM. In een interview in Forum, het opinieblad van de werkgevers, las ik een hele serie vrolijkstemmende uitspraken van hem. Kop: ‘Nog meer mannen brengen mij geen nieuwe inzichten.’ Sijbesma wil meer topvrouwen bij DSM – omdat het goed is voor het bedrijf, voor vrouwen en voor de maatschappij. Door ervoor te zorgen dat meer vrouwen zich ontwikkelen in zijn bedrijf groeit er een ‘pool van vrouwen met potentieel’.

Het glazen plafond? Wordt door mannen zelf gecreëerd. ‘Als bedrijf moet je kijken welke remmende factoren er in de organisatie zijn en die weghalen. Het is voor vrouwen een uphill battle als je dat niet doet.’ Ceo’s die zeggen dat ze geen topvrouwen kunnen vinden: onzin. Ja, het kan wat langer duren voordat de search de juiste vrouw oplevert. Maar de oplossing is simpel: ‘Je moet wel de guts hebben net iets langer door te zoeken.’ Toen Sijbesma in 2007 begon, bestond de top-300 van DSM uitsluitend uit mannen. Nu zitten er vijftig vrouwen in. Nog lang niet genoeg, maar wel al een kritische massa die nieuwe inzichten brengt.

Nieuwe inzichten: Kina Koster, bestuursvoorzitter van een Limburgse zorginstelling, loopt ervan over. Van een interview met haar in deze krant spatte de energie: tekorten in personeel gaat ze te lijf door de bureaucratie creatief aan te pakken: verpleegkundigen krijgen binnenkort een headset – ze praten in een microfoontje en hoeven niets meer te noteren. Scheelt uren. Mantelzorgers krijgen geld voor de zorg van een familielid. ‘Zo iemand voelt zich gewaardeerd en het geeft rust en regelmaat.’ Koster is de énige vrouwelijke bestuursvoorzitter in de ouderenzorg in de regio – absurd: aan de top zitten mannen en op de werkvloer vrouwen. Koster: ‘Maak me niet wijs dat er geen goede vrouwen zijn, want ik wijs ze je met de neus aan.’

In Washington krijgt de FBI een week om onderzoek te doen. In een intrigerende column in The New York Times schreef James Comey, de door Trump ontslagen baas van de FBI, dat de dienst meer kan doen dan we denken. Met dank aan de vrouwen in de lift.

 

Je kunt niet reageren.