In Nederland

KEULEN

[De Stemming, L1, 10 januari 2016]

‘Vrouw’ – zo luidde de kop van het hoofdredactionele commentaar van De Limburger op donderdag. Daarmee maakte de krant iets goed: het nieuws over de massa-aanranding in Keulen, een uur rijden van Maastricht, was de hele afgelopen week niet 1 keer groot opening krant.

Met ontzetting las ik op dinsdag het verhaal. Het stuk was geschreven op basis van een persconferentie van de Keulse politie, niet op basis van geruchten op sociale media, die al een paar dagen gonsden. Er werd bericht dat inmiddels meer dan zestig vrouwen aangifte hadden gedaan van aanranding en beroving en dat de daders veelal dronken jonge mannen met een Noord-Afrikaans of Arabisch uiterlijk waren. Ze gingen tekeer in groepen van twee tot twintig man en maakten deel uit van een groep van in totaal wel duizend mannen. De mannen omsingelden jonge vrouwen, die ze beledigden, bespuugden en vastgrepen. Een vrouw vertelde hoe haar jurk en onderbroek van haar lichaam werden gerukt. Ook een agente werd in haar broek gegrepen.

Dit was, zei de politie, een geheel nieuwe dimensie van geweld. Op Nieuwjaarsdag had dezelfde politie nog gemeld dat oudjaarsavond rustig was verlopen.

Ook twee landelijke kwaliteitskranten, NRC Handelsblad en De Volkskrant kwamen met hun stukje op dinsdag niet verder dan de binnenpagina’s. Een massa-aanranding van vrouwen, hier in West-Europa, was dus geen voorpagina nieuws.

Toen er een barrage van ervaringen van slachtoffers naar buiten kwam, en berichten over de totale chaos, de Keulse politie die volslagen ontredderd was – werden veel redacties wakker en op woensdag werd er groot uitgepakt. Maar uit sommige koppen kon je afleiden dat niet het massale geweld tegen vrouwen en het complete falen van de Keulse politieleiding om de vrouwen én hun eigen agenten te beschermen het belangrijkste nieuws was, maar de vraag of de daders migranten cq vluchtelingen waren en wat dit betekende voor het vluchtelingendebat.
De Volkskrant leek het verhaal nog niet helemaal te geloven en zette ‘massa-aanranding’ tussen aanhalingstekens alsof de inmiddels meer dan 100 vrouwen die aangifte hadden gedaan een stelletje fantasten waren. NRC opende met ‘Verhit debat na aanrandingen Keulen’. Het Parool had het gelukkig beter begrepen en kopte met: ‘Nu pas woede om Keulen.’ En NRC-Next snapte het ook, met de kop ‘Honderd keer betast.’

De Arabische journaliste van de Deutsche Welle, Nahla Elhenawy, zette de zaken in perspectief: ‘Deze gebeurtenissen zijn symptomatisch voor de grote problemen met betrekking tot vrouwen in het Midden-Oosten,’ meldde ze. Groepen mannen die onder dekking van een grote samenscholing vrouwen aanranden is niet nieuw in het Midden-Oosten. Nieuw is dat het hier in Europa gebeurt.

Zo’n geluid zet de kijker scherp op de rechtsstaat. Elk seksueel geweld, van wie dan ook, moet met alle middelen van de rechtsstaat bestreden en bestraft worden. Daar moet het om gaan.

Volkskrant-journalist Margriet Oostveen reisde af naar Keulen en bezocht de redactie van het feministische tijdschrift Emma. Op de redactie vertelden ze dat de politie aanvankelijk meldde dat het die nacht vooral om zakkenrollen was gegaan en dat het seksuele geweld was bedoeld om dat te verdoezelen. ‘We hebben het niet over een beetje aanraken,’ zei een woedende redacteur van Emma, ‘er is ondergoed omlaag gerukt en er zijn vingers naar binnen gestoken.’

In het Duitsland van speciale parkeerplaatsen voor vrouwen, had de Keulse politie de aanranding van een enorme groep vrouwen willen verzwijgen om politieke redenen. De teller van het aantal aangiftes staat inmiddels op 379.

[luister hier naar de column in de radiouitzending De Stemming]

Je kunt niet reageren.