Archief voor juli, 2019

Een spannende spionagefilm (Hoffman is niet beter)

De Limburger, 22 februari 2019

Als je thuiskomt uit het buitenland en Max Verstappen is van de voorpagina’s van de krant verdrongen door een spionage-affaire in je eigen stad, dan moet je daarbij zijn, vind ik. De eerste avond van de extra raadsvergadering over de Maastrichtse spionage zat vol. Gelukkig kun je het debat ook thuis online live volgen.

De tweede avond was ik er vroeg bij. Ik viel middenin de match. Het was even puzzelen om het schaakbord helder te krijgen, maar uit de stukken en tweets van De Limburger-verslaggever Philippens maakte ik volgende stand van zaken op: een recherchebureau was heimelijk op Maastrichtse ambtenaren losgelaten, omdat ze ervan verdacht werden vertrouwelijke notulen te hebben gelekt. Er was email onderschept en vier ambtenaren waren onaangekondigd onderworpen aan een intimiderende ondervraging in de kelders van het stadhuis.

De betreffende notulen bleken echter helemaal niet zo geheim. Sterker: de ambtenaren, kaderleden van de vakbond, wilden ermee hun achterban waarschuwen. Want in die notulen stond dat de Maastrichtse VVD-wethouder John Aarts (personeelzaken) zei dat hij wilde laten onderzoeken of er ambtenaren ontslagen konden worden als ze zich bleven verzetten tegen een nieuwe organisatie, waarin diensten van Maastricht, Sittard-Geleen en Heerlen werden samengebracht.

Deze gespreksrondes waren veel spannender dan de rondjes die Max Verstappen draait. Want hopen dat een speler een race wint is mooi, maar het is veel spannender om te kijken of iemand goed kan verliezen. Het begon met een ronde tussen Aarts en Manon Fokke (PvdA, oppositie).

Aarts, verbolgen: ‘In de krant wordt het beeld geschetst van een wraakzuchtige wethouder. Ik word geframed. Dat vind ik niet fair.’

Fokke: ‘Nee, u bent de Engel van Maastricht.’

Aarts: ‘Er zijn dingen die je niet in notulen opneemt.’

Fokke: ‘Dus het mag wel gezegd worden, maar niet genotuleerd worden?’

Aarts: ‘Het is volstrekt natuurlijk: persoonsgevoelige zaken notuleer je niet.’

Fokke: ‘Dat soort dingen hoor je niet over je eigen ambtenaren te zeggen. Ik verwacht van een wethouder van de gemeente Maastricht dat hij zijn eigen werknemers verdedigt.’

Aarts: ‘De ambtenaren hadden het vertrouwen in mij opgezegd.’

Fokke: ‘Ik mis zelfreflectie. Heeft u nu niet zelf het gevoel: als het overleg klapt ben ik er zelf ook debet aan?’

Aarts: ‘Dat vind ik geen faire vraag. Natuurlijk heb ik zelfreflectie. Had ik het anders moeten doen? Dat vind ik moeilijk. Daar heb ik geen antwoord op.’

Fokke, even later: ‘Toen die notulen op straat zijn gekomen, waarom bent u toen niet gewoon het gesprek aangegaan?’

Aarts: ‘We wilden met die ambtenaren gaan praten, maar kregen een ander advies van de advocaat.

Op dit punt wierp Simona Maassen (partij M:OED) zich in de strijd: ‘Recherchebureau Hoffman heeft vijftigduizend euro gekost. Dat wordt gedragen door de gemeente Maastricht. Waarom heeft u niet gewoon aangifte gedaan van lekken?’

Aarts: ‘We wilden de-escaleren.’

Maassen: ‘U noemt de-escaleren het inzetten van een recherchebureau?’

Aarts: ‘Dat heb ik niet gedaan, dat was de beslissing van de gemeentesecretaris.’

Toegeven dat je verkeerd bezig bent geweest, daar ging het om in deze wedstrijd. Je een goede verliezer tonen. Maar het gebeurde niet, sterker: een motie van wantrouwen tegen Aarts kreeg geen meerderheid. Een motie van afkeuring tegen het hele college haalde het ook niet. De coalitie, inclusief SP, Groen Links en D66, sloot de rijen. Vertrouwen is goed, maar Hoffman is beter!

Nu moeten de scherven bijeengeveegd, de wonden gelikt. Misschien een tip: schaf eens een boek aan over hedendaags leiderschap. Dat draait allemaal om vertrouwen. Effectieve leiders zijn niet bang voor kwetsbaarheid. Ze durven te luisteren naar mensen met stevige kritiek. Maar ja, dat is kennelijk lastig voor bestuursmannen in Limburg.

 

 

 

 

 

 

Reageer

« Vorige pagina « Vorige pagina Volgende items »