Archief voor september 6, 2012

In Nederland

DOZEN

De container is gearriveerd: twee vrachtwagens vol kratten en dozen. ‘Het is nogal veel,’ merkt de verhuizer op. Veel, mompel ik en loop in gedachten onze kamers in Shanghai na. Het valt wel mee, vind ik. We hebben maar een paar woonkamermeubels, een smalle eettafel uit Zuid-Afrika, wat eetstoelen, een vederlichte Chinese kast, een houten bank afkomstig van een treinstation uit de oude Transvaal, een hangbank van Ikea, dat is het wel zo’n beetje. Keukenkastjes hebben we achtergelaten, we bezitten geen slaapkamerkasten, onze dochter heeft niet eens een bed.

Hoe kan het veel zijn? Dan begint het uitpakken. Ja, we hebben wel een elektrische fiets uit China meegenomen, en manlief heeft al zijn sleutelspullen laten inpakken – in Shanghai toch gauw een halve garage vol – en dan is er natuurlijk onze superkoelkast waar je in het vochtig-hete Shanghai niet zonder kunt. En daar komen ineens de tuinspullen tevoorschijn van toen we nog een lap grond bezaten op ons koppie in Johannesburg.

Dan volgen de boeken, de collectie (Zuid-)Afrika is gaandeweg uitgedijd, alsmede de collectie China, Azie, koloniale geschiedenis…. En de schoolboeken waaruit je dochter Chinees leerde op haar vijfde doe je ook niet meteen weg. Uit volgende dozen komen schelpen, stenen, tassen, t-shirts van Kabila tot Ai Weiwei, doeken, beelden, servies, Zimbabwaanse pollelepels, Chinese hakmessen… mijn God, waar moeten we het allemaal laten?

Dat zie je de verhuizers ook denken. Ze lijken het wel exotisch te vinden, al die waardeloze dingen (stenen? oude aardewerken potten?) waar ze mee moeten sjouwen. Op onze beurt vinden wij hén exotisch: ze arriveerden tegen achten in de ochtend en toen we ze een kop koffie aanboden, namen ze die niet alleen vanzelfsprekend aan, maar gingen er ook meteen bij zitten. De een nam nog twee koekjes, de ander stak een sigaretje op.

Na de koffie gingen ze eerst relaxed een buitenliftje in elkaar schroeven voor de spullen die naar de eerste verdieping moesten. Toen begon het al langzaam tegen half elf te lopen en was het blijkbaar tijd voor een eerste boterhammetje.

Manlief en ik keken elkaar aan: dit kon niet waar zijn. Maar het gebeurde echt en het leek volkomen normaal. Na de boterham tilde een van de mannen rustig een doos op en vroeg waar die heen moest. Ik staarde hem aan, te verbluft om meteen te antwoorden. Nou?, vroeg hij.

Hoe wordt een verhuiswagen in Shanghai uitgeladen? De mannen springen bij het ochtendkrieken uit de wagen, kijken niet op of om, beginnen in een moordend tempo dozen uit te laden en het huis in te dragen. Ze vragen niks en stomen door, trappen op trappen af, zonder liftje of andere hulpmiddelen, zonder een slok water, en stoppen tegen elf, half twaalf. Dan is het tijd voor het belangrijkste gebeuren van de dag: de Chinese warme lunch. Tegen die tijd is de woonkamer tot de nok toe gevuld met dozen, alles kris kras door elkaar, zonder enige aandacht voor kamerindeling. Maar alle dozen stáán. Als beduusde nieuwe bewoner kun je dan aan de lange mars van het uitpakken beginnen.

Reageer