Archief voor januari 24, 2012

Tweede dag van het nieuwe jaar

Tweede dag van Het Jaar van de Draak. Koud maar zonnig. Lange onderbroek aan, ook al heb ik er een hekel aan zo ingepakt te zijn. Al die lagen, je lichaam krijgt geen lucht. (Maar het is niks vergeleken bij wat de Chinezen allemaal aantrekken; ik zag het onlangs nog op de wc op het vliegveld: een vrouw was bezig de lagen af te stropen: gewatteerde broek, lange flanellen onderbroek, maillot…).

Met Maxine naar Fuzhou Lu, de boek- en schrijfwarenstraat. We nemen metrolijn 10 en stappen uit bij halte Yu Yuan Garden. Ik hoop in Fuyou Lu nog een rode onderbroek met een draak te vinden voor de zoon van een goede vriendin die helemaal gek is van draken.

Helaas zijn de ondergoed-winkels niet open (stom, ik ben te laat, dat ondergoed kopen mensen voor het nieuwe jaar begint. Op oudejaarsavond trek je het aan, nadat je een bad hebt genomen.) Wel veel winkeltjes met Chinees Nieuwjaar frutsels. Een drukte van jewelste. Al die versieringen in rood en goud – van Dubbel Geluk karakters tot strengen rode pepers gemaakt van stof – hebben tot doel geluk, gezondheid en geld te brengen. Je kan echt niet zonder.

Onderweg een paar pruikenwinkels gepasseerd. Pruiken van nep-haar 100 yuan, die van echt haar 300 yuan. Er wordt druk gepast: pruiken met lange bruine krullen, maar ook met stijl zwart haar: voor de grijzende dames. Chinezen hebben niet zo’n moeite met nep, of imitatie – als het er maar goed uitziet.

De drukte ontsnapt via een zijstraat, op naar de boekhandels. Maxine koopt een suikerspin. Het herinnert ons aan de bilingual (Engels-Chinese) school waar ze een paar jaar geleden op zat. Als de school uitging, stond er buiten de poort altijd een hele serie verkopers klaar, mannen en vrouwen van het platteland met fietsen en bakfietsen vol zoete aardappelen, gepofte kastanjes, mandarijnen, aardbeien, popcorn en suikerspinnen. De suikerspindraaier was het populairst.

Maxine twijfelt over de kleur, roze, groen, blauw, wit? Ze kiest wit. De suikerspinman vraagt 10 yuan, wij beginnen te lachen. We betaalden er altijd twee of drie voor. Zes, zegt hij. Drie, zeg ik. Maxine zegt: kom, we lopen door.

We lopen weg. Vijf! roept hij.

Wil je het doen voor vijf?, vraag ik aan Maxine. Ze betaalt zelf. De prijs is natuurlijk wel wat omhoog gegaan in een paar jaar tijd, bedenk ik.

We lopen terug. De man lacht: die laten zich, net als iedere Shanghainees, geen knollen voor citroenen verkopen! Wel fijn als je al zolang in Shanghai woont. Je kleine onderhandeling wordt gewaardeerd.

In Fuzhou Lu laten we de Foreign Books Store maar even links liggen, ik wil naar Books City, de grootste boekhandel, om te kijken wat er tegenwoordig aan geimporteerde boeken ligt. Zeven verdiepingen met boeken. De winkel straalt een supermarkt-ongezelligheid uit, maar er is wel een hoekje met Starbucks voor koffie gekomen. Het zit vol.

We weten niet meer welke verdieping de imported books huisvest. We gaan het vragen. De ene medewerker zegt tweede verdieping, de ander vierde verdieping. We zien enkel Engelse studieboeken. En heel veel businessboeken. Posters van Steve Jobs. Geen posters van beroemde of bekende of populaire Chinese schrijvers. Wanneer komt de dag dat we posters van Chan Koonchung of Han Han in de boekhandel zien?

Nog eens vragen. Maxine houdt het Engelse boek omhoog dat ze aan het lezen is. ‘Ah, zevende verdieping.’ Het hoekje imported books is een rommeltje, alles lukraak door elkaar, niks op alfabet, Jane Austen naast Murakami naast The Catcher in the Rye. Maxine kan niks vinden behalve Diary of a Whimpy kid, deel 5. Ik vind ook niks.

Op de terugweg komen we langs Mc Donalds, vlakbij People Square. Soms is Maxine luidkeels tegen McD, maar ze is een jonge, onvoorspelbare tiener, en vandaag mag het wel. Tent zit bomvol. Ik prik een frietje mee en kijk om me heen: her en der, tussen vrolijk snackende twintigers, onopvallend weggedoken, een oude man of vrouw, dik ingepakt en verweerd gezicht. Zij komen niet voor de friet, maar voor de warmte.

Reageer